یادم امد!!!

چشمان مخمورمان

خوابمان کرد

که  کتابمان را

بی موالاتانه

 زیر نور مهتاب ساعت یازده

زیر سقف آسمان

باز  رها کردیم

اولین شب بارانی که رسید

باد حریصانه موهای زیبای خاطراتمان را کشید

آشفته شد کلماتمان

قطرات باران، رنگ های قشنگ خطوط و عکس ها

را در هم امیخت

ما فراموش کرده بودیم

کجا گمش کردیم

و اخر کدام سطر بودیم

من گریه می کردم و تو سکوت کرده بودی

هردو تصمیم کبری گرفتیم

تو تصمیم گرفتی کتاب جدیدی بخری

 و من...

خودت می دانی...

دیگر حوصله کتاب خواندن ندارم

شبی از شدت اندوه به خواب رفتم

در رویایم کنار یک پنجره باز بودم...

پرواز پر اشوب پرده ها

در باد ...

انگار تنم را به رقص وحشی خود می لرزاند

اشک می ریختم

اما اشکی بر گونه ام نبود...می لرزیدم اما سرمایی نبود

چشمانم به اسمان

ابریشمین...یک دست  و خالی

 هراسناک فریاد زدم : حتی یک ستاره در آسمان من نیست؟

باور نمی کنم خدای مهربان!

افسوس که پاسخی نبود

چشمانم را بستم شاید بیدار شوم

آه...

شبی دیگر پشت پلکهایم بود

اما نه...

ستاره ها یکی یکی درخشیدند

1...2...3...4...5..

در عمق شب

آسمان دلم روشن بود

زمان سختی  بود نبودنت

تو را در قاب شعر اندوهناک دیگران

دیدن و تجسم کردن

تو که شادی را جرعه جرعه سرمیکشی هر دم

 و عاقبت

بوی

تلخ و سرد عطر تو در فضای ماشین

سرزنشم نکن که چرا حتی

تمرین خودداری نکرده بودم ...

نمی خواستم انتهای خواهش دل م را نبینی!

خوب

می دانستم عاقبت بغضم میشکند

اینه نگاهم خرد می شود

تصویر تو هزار تکه می شود

زیر باران نگاهم

صدایت

مثل یک ملودی بی نقص

در قطرات حل می شود

چهره ام خیس اشک و عطر کلمات تو می شود

اهنگ بی کلام گذاشته ای این بار..

آه ...دلتنگم چقدر...

 

گرداب و من هردو در هم می پیچیم
گاهی گرداب در من غرق می شود
گاهی من در گرداب
هویت ما در هم پیچیده
گاهی منم که او را می کشم
و گاهی او مرا در کشاکش جنگ تن به تن از میدان به در می کند
زمانی گرداب برای مدتی خاموش می شود
انگار من ظفرمند شده ام
اما یکباره از انچه هرکس دل می نامد می چرخد و فوران می کند
انگاه مرا اسیر کرده
تمام اعمالم را رقم می زند
اگر تقلایی نکنم حتی مرا تا سر منزل جنون و بی ایمانی می برد
گاهی نباید ها را پر رنگ می کند
گاهی ارزش ها را به رخ می کشد
هرگاه من می میرم
در رستاخیزی دوباره
انسانی جدید متولد می شود
با روحی متکامل تر
که اینبار او پیروز است
و آن زمانی است که فریاد منطق اش گوش خلق را می آزارد
فریادی که بسیار کوتاه است
خیلی خیلی سست
و با همه بدآهنگی، همیشه مقبول می افتد
و اینچنین چرخه گرداب را برای مدتی آرام می کند

و من اگرچه
خوشبختی را هیچ گاه در ارامش زیستن نمی دانم
اما دیر زمانی است
از رنج این هم آغوشی مرگبار

خسته ام کاش
هرچه زودتر یکی از ما برای همیشه تسلیم شود

                                                  شهریور ۸۵